Pozostałe

DOM Z PODCIENIAMI
przy ul. Krasnystawskiej 4. Wzniesiony około połowy XIX wieku. Murowany z cegły, otynkowany, na planie prostokąta, dwutraktowy. Wzdłuż elewacji frontowej podcień, wsparty pierwotnie na słupach drewnianych, aktualnie na murowanych. Dach dwuspadowy do 1994 roku kryty blachą, obecnie eternitem.

DOMY ZAJEZDNE 
przy ul. 3 Maja 26 i 37 oraz przy Placu Kanałowym 18 i 26. Domy-hotele o unikalnej architekturze z XIX wieku. Drewniane, z sienią zajezdną, stanowiącą około 40% powierzchni domu. Dachy czterospadowe, kryte blachą.

BUDYNEK DAWNEJ PLEBANII
Zbudowany około 1858 roku przez księdza proboszcza Bolesława Wrześniewskiego, z przeznaczeniem na plebanię. Wchodzi w skład zabytkowego zespołu przykościelnego. Drewniany, jednokondygnacyjny, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem, z trzema gankami oraz tarasem od strony południowej. Nakryty dachem dwuspadowym z wystawkami w połaciach. Zarówno wystawki jak i szczyty ozdobione krzyżulcami ze sterczynami. Budynek posiada zachowane elementy dekoracji laubzegowej oraz detale wystroju o cechach stylu szwajcarskiego. W 1920 roku nabył go Wacław Kopiński, pierwszy po odzyskaniu niepodległości burmistrz miasta.

RYNEK II
Wytyczony w XVI lub XVII w. z inicjatywy Adama Noskowskiego, ówczesnego właściciela miasta. Miał charakter centrum. Największy łęczyński rynek, miejsce bogatych jarmarków. Ściągali na nie kupcy nawet z Rosji, Niemiec, Austrii, a obroty sięgały zawrotnych na tamte czasy sum.
W 1745 r., po kolejnym pożarze miasta, właściciel dóbr Łęczna Seweryn Józef Rzewuski nakazał poszerzyć ulice rynkowe i odbudował pierwszy i drugi rynek oraz założył trzeci. Jest to funkcjonujący do dziś unikalny przykład trzyrynkowej kompozycji miasta.
W 1840 roku wybudowano tu pierwszą w mieście studnię kubełkową, kolejną - w 1860 r. w Rynku III.
10 listopada 1846 r. podczas jednego z najtragiczniejszych pożarów spaliły się zabudowania wokół Rynku II, wschodnia pierzeja Rynku III oraz zabudowa wokół ulicy Nowej i Bożniczej.
W czasie wojny istniało tu getto. Niemcy dokonywali na łęczyńskich Żydach masowych deportacji i egzekucji. Podczas największej - 11 listopada 1942 r., hitlerowcy wymordowali przy murach synagogi około 1400 Żydów z łęczyńskiego getta.

ZESPÓŁ DWORSKO-PAŁACOWY PODZAMCZE
Wchodzi w skład Nadwieprzańskiego Parku Krajobrazowego, utworzonego w 1990 r. Północną jego część zajmuje dziedziniec z zabudowaniami folwarku, zwanego na mapach z końca XIX w. Podzamczem. W południowej części znajduje się park z drzewostanem z końca XIX w., a w nim pomniki przyrody.
Południowo-zachodnia część parku to miejsce lokalizacji łęczyńskiego zamku - obronnej rezydencji rodu Tęczyńśkich, wymienionej po raz pierwszy w 1525 r. jako „curia in Lanczna”.
W latach 1996 - 1999 były prowadzone na tym terenie badania archeologiczne przez Muzeum Regionalne w Łęcznej oraz Katedrę (obecnie Instytut) Archeologii UMCS w Lublinie.
W obrębie Parku znajdują się również dwór i oficyna z końca XIX w. W 1946 r. we dworze mieściło się gimnazjum. Dziś, po przebudowie, jest siedzibą prywatnej firmy i nie posiada walorów zabytkowości. Ponadto warto zwrócić uwagę na budynek z połowy XX w., wybudowany jako Izba Porodowa, będący obecnie siedzibą Zespołu Szkół im. Króla K. Jagiellończyka oraz na znajdujące się w pobliżu: spichlerz z 1883 r., ruiny stajni i suszarnię chmielu z 1881 r. oraz Dolinę Dinozaurów - modele mezozoicznych gadów.

KIRKUT
Cmentarz żydowski został założony w XVI w. lub w drugiej połowie XVII w., a ostatniego pochówku, według dostępnych źródeł, dokonano w 1942 r.
Najstarsza odnaleziona wzmianka o cmentarzu pochodzi z roku 1639, kolejny zapis z roku 1773 i 1805. Więcej informacji zawiera raport „Dozorcy miast” o stanie Łęcznej z 1819 r. Wiadomo, że w 1846 r. kirkut usytuowany był w obecnym miejscu.
W 1858 r. powiększono teren cmentarza, dokupując od południowej strony kawałek gruntu. Po raz kolejny powiększono kirkut na początku XX w. lub w okresie międzywojennym.
W czasie II wojny światowej na kirkucie ukrywali się Żydzi. Miały tu miejsce egzekucje pojedynczych osób. Chowano także zmarłych, w tym również ofiary zbiorowych egzekucji na terenie miasta.
Obecnie na zachowanym terenie o powierzchni 1,1 ha nie ma żadnej macewy. Kilkadziesiąt płyt nagrobnych, ocalałych ze zniszczonego cmentarza żydowskiego znajduje się w lapidarium utworzonym przy wschodniej ścianie łęczyńskiej synagogi. Najstarsze odnalezione fragmenty macew można datować na XIX w.
W 2005 r., dzięki inicjatywie rabina Mejera Izraela Gabaya z Ukrainy został wystawiony ohel poświęcony pamięci słynnego łęczyńskiego cadyka chasydzkiego Szlomo Jehudy Leiba, zwanego również "Łęcznerem", zmarłego w 1843 r.

Dane urzędu

GMINA ŁĘCZNA
URZĄD MIEJSKI W ŁĘCZNEJ
21-010 Łęczna, pl. Kościuszki 5
tel. 81-53-58-600
fax: 81-752-02-42
e-mail:

NIP 505-001-77-49
REGON 431020055
Elektroniczna Skrzynka Podawcza